پنج شنبه 29 بهمن 1388 - 01:48
يادنماهاي فراموش شده ...!
ايلنا
|
 
|
|
| آرت نا:شمار نمايشگاههاي عکس آنقدر زياد شده است که ديگر عکاسان حتي نميدانند عکسهايشان در کجا به نمايش درميآيد. |
|
| |
آرت نا:شمار نمايشگاههاي عکس آنقدر زياد شده است که ديگر عکاسان حتي نميدانند عکسهايشان در کجا به نمايش درميآيد.
چندي است نمايشگاه تاريخ معاصر ايران در کاخ موزه سعدآباد افتتاح شده است و مشتاقان به تاريخ معاصر ايران ميتوانند سري کاملي از عکسهاي قبل و بعداز انقلاب به همراه لباسهاي همسر شاه معدوم را در موزه مردمشناسي اين مجموعه به تماشا بنشينند.
اين نمايشگاه توسط حميد بقايي(معاون رئيسجمهور و رئيس سازمان ميراث فرهنگي؛ گردشگري و صنايع دستي) افتتاح شد و همه از بقايي گرفته تا عليرضا مقيمي(مدير مجموعه سعدآباد) با خوشحالي؛ از برگزاري اين نمايشگاه سخن ميگويند و آن را لوح زريني در پرونده کاري خود ميپندارند.
ازآنجا که مديريت در بخشهاي متخلف دولتي و ازجمله مجموعههايي مانند سعدآباد نبايد کار چندان سختي باشد، لذا برگزاري نمايشگاه و جشنوارههاي مختلف؛ ميتواند بخشي از اسباب مشغلهي مديران را فراهم کند اما کار زماني قابليت نقد پيدا ميکند که اين دست از مديران به خاطر عدم مشاوره با صاحبنظران و بزرگان هر رشته و با استفاده از کارمندان و افراد غيرکارشناس، اين جشنوارهها و نمايشگاه را برپا ميکنند. اين ميشود که در بازتاب رسانهاي رويدادهاي نمايشگاههايي مانند آنچه در سعدآباد رخ داده با آنچه که به عنوان مثال در يک گالري خصوصي رخ ميدهد، اختلاف فاحشي به چشم ميخورد.
اما در سعدآباد چه گذشت؟!
چندي پيش و همزمان با سالگرد پيروزي شکوهمند اسلامي بسياري از رسانهها سراغي از عکاسان زمان انقلاب گرفتند و جاي بسي تاسف که حال برخي از بزرگان آنها همچون پرتويي و ابوطالب امام را وخيم يافتند. اين عکاسان در آن برهه از زمان با حضور در تمام صحنهها، جان بر کف گرفته و اسنادي از آن روزگاران را به ثبت رساندند ولي امروز برخي از آنها در کنج اتاقهاي خود در جدال ميان مرگ و زندگي هستند و کمتر کسي سراغي از آنها ميگيرد.
اما در نمايشگاه تاريخ معاصر در سعدآباد، به جز اتاقي که به لباسهاي فرح پهلوي اختصاص داده شده بود، چندين غرفه و اتاق به نمايشگاه عکسهاي دوران پيش از انقلاب و برگههايي از بعداز انقلاب اختصاص داده شده بود. اما اگر کيفيت بد چيدمان عکسها را ناديده بگيريم؛ در معرفي عکسها نيز پايبندي اخلاقي نسبت به درج نامه عکاس در معرفي عکسها احساس نميشد.
در اين نمايشگاه؛ عکسهايي از ابوطالب امام، عطاالله اميدوار، حسين پرتويي و … ساير عکاسان زمان انقلاب به نمايش درآمد ولي معدود بازديدکنندگان آن نتوانستند نام عکاسان اين آثار را شناسايي کنند.
اما عليرضا مقيمي وقتي دربرابر اين پرسش قرار ميگيرد که آيا نام عکاس بايد در ذيل عکس ثبت شود يا خير؛ سوال ما را با سوال ديگري پاسخ ميدهد: در مورد اينکه بايد نام عکاسان نيز در ذيل عکس بيايد يا نيايد چيزي نميدانم. اما قول ميدهد که درباره حقوق معنوي عکاسان تحقيق کند.
اگر باور داشته باشيم که مديران دولتي به دليل برخورداري از امکانات مالي، اصليترين حاميان هنر و هنرمند هستند، بايد اطمينان داشته باشيم که اين گروه هرگز در احياي حقوق هنرمندان کوتاه نيامده و با دفاع از ارزشهاي کاري آنها؛ بينظميهاي کارکنان خود را نيز در اين موضع بيعقوبت نميگذارند.
|
|
